inloggen
registrerenTechnorondleiding van Lars Klein
Gepost door Ro op Maandag 3 November 2003 - 13:57
Een aantal dj's moet je gewoon gezien en gehoord hebben vind ik. Het begint bij Dj Jean, ook al klinkt dat heel gek, gaat verder naar Sven Vath en uiteindelijk kom je bij namen als Michael Burkat, Lars Klein en Glenn Wilson. Laatstgenoemden staan toch echt op mijn wishlist, en voor een paar plaatjes van die dj's kan je me 's nachts wakker maken. Het highlandbeats feestje afgelopen vrijdag in de Amuse stond op mijn verlanglijstje. Lars Klein en Jan Liefhebber zouden het grote technoboek ergens openslaan en ons poetische gedichten voorlezen waar we bij kunnen wegdromen en na kunnen denken over de zin van het leven, de zin van techno.
De Amuse, tegenover de Melkweg in onze hoofdstad, is een vrij kleine discotheek, maar als die wat groter zou zijn, serieuze overeenkomsten met de overbuurman zou vertonen. De hoofdzaal, geschikt voor een paar honderd man, en de chill out boven voor nog een hoopje mensen, maakt de amuse een gezellige aangelegenheid mits de mensen zich gedragen naar de normen en waarden van tegenwoordig. Op een technofeestje mogen we dat soort gezelligheid verwachten en het maakte ons extra lekker voor deze avond. De timetable was zoals we die verwacht hadden: Jan Liefhebber voor Lars Klein die de avond zou afsluiten. Toen we binnenkwamen dachten we dat Liefhebber de knopjes aan het beroeren was, maar dat bleek achteraf Hansz te zijn. Deze man had de eer een toon te zetten voor vanavond, en trok het publiek de dansvloer op met zijn prima platenkeuze en mixtechniekjes. De "opwarmer" kan naar mijn idee toch niet veel verkeerd doen, als hij zich maar houdt aan bepaalde decibelnormen en geen beukplaten gaat draaien, en zijn platen inmixt zoals hij dat ook in zijn bovenkamertje thuis oefent. Dj Hansz vermaakte ons prima, en we waren benieuwd naar wat Jan Liefhebber ons zou brengen. Hij begon met een plaat wat veel beloofde voor zijn twee uur durende set. Hij gaf gas, speelde met zijn mengpaneeltje, speelde met het publiek, trok heerlijke platen uit zijn platenkoffertje, en zette onze benen serieus in beweging. Lopende bassjes a la Acid Come van Secret Cinema, off beats a la Cari Lekebusch en duistere geluiden a la Oscar Mulero maakte ons duidelijk wat het geluid van Dutchtechno is. Undisputed life kwam voorbij, Blood angels maar dan de Chris liebing mix, And that's 2 van Rachmad, Paradox Behaviour van Chris Liebing en zelfs een techno mix van de hit van Madonna, Music, laatstgenoemde misschien ietwat teleurstellend omdat het een soort vreugdegevoel omvatte wat zijn set totaal niet had, maar het bleef leuk om zo'n plaatje te horen. Toen Lars Klein het roer over nam, gooide Jan een stuk of 6 platen het publiek in, wat de reden is dat hij een speciaal plekje in ieders hart die avond wist te veroveren. Lars Klein gooide het tempo ietwat omlaag, wat meteen een werd opgemerkt door het publiek. Hij bouwde zijn set rustig op, heel rustig. Plaatje voor plaatje, werd zijn hoogtepunt opgevoerd. Veel onbekende platen en veel naar ik aanneem eigen werk van zijn laatste cd met Michael Burkat kwamen voorbij. Op een bepaald moment begon de bass te lopen, volgde een interne climax, voerden monotone geluiden de boventoon en kwam het publiek los. Om kwart over vier zat Lars goed in zijn set, en had hij ons gevangen met bij vlagen indrukwekkende technogedichten. Off beats maakte ons wild, en bepaalde tonen bleven zo leek het, door zijn hele set terugkomen. Hij heeft ons een menu a la carte gegeven: Er zat een duidelijk voorgerecht in met een glaasje water, een hoofdgerecht met een glaasje rode wijn, en een ijsje met vuurwerk achteraf. Zo behoort een set opgebouwd te worden, en eigenlijk is twee uur voor deze man te kort geweest. We zijn benieuwd naar wat highlandbeats gaat doen op oud&nieuw...
Tot die tijd moeten we het maar doen met de nieuwe cd van Lars Klein en Michael Burkat...
Roderik Bratianu
news
Dat is trouwens wel interessant wat je zegt:
Hier in Nederland hechten we toch wel veel waarde aan als je dat bijvoorbeeld vergelijkt met Duitsland.
Memento vond ik bijvoorbeeld een hele goede film en daarbij zag je het einde al in het begin van de film, zo'n set zou ik ook wel een keer willen meemaken.
Dat is nog eens wat anders dan in een doodskist
Dus: Chris Mcormack - Erase techno en daarna Ricardo Villalobos - Easy lee, en dan Filtermadness